Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

ε ναι.... μεγάλωσα ενα χρόνο.....

 

Ναι.... ναι...ειναι γεγονός!!!!.

Και μεγάλωσα και μυαλο εβαλα !!!.....

η ατιμη ...κενωνία σε προσγειώνει, θες δε θες ....

ορίζοντες και ταξιδεμένα ματια και σαχλαμαρίτσες του τύπου ....σαγαπώ , μαγαπάς, και πάσα πάσα η βιολέτα, τσίγκολελέτα ...τσίγκολελετα.....πισω μου εμειναν ....ξέμειναν απο καύσιμα....και οπου καυσιμα ....βάλε αισθήματα κι ονείρατα....

Ναι βρέ μεγάλωσα ένα χρόνο , αλλα επειδή φασούλι το φασούλι γεμισε το σακκουλι, βάρυνε πανάθεμά το και ασήκωτο έγινε .....αμα δε στερείται και πτερών.....ετσι γιά να μειώνει το βάρος η άνωση , τι ασήκωτο, πέτρα ακούνητη σου λεω....και πετρα που μένει ακούνητη, χορταριάζει , πιάνει σκόνη και μούχλα κι οι χορταριασμένες πέτρες ουτε για να καθίσει κανεις να ξαποστάσει δεν χρησιμεύουν, αμα την πατήσεις δε... και κατσεις πάνω τους, χάλια γίνεσαι ....(συμβουλη προς τους ναυτιλομένους ....αποφεύγετε τις χορταριασμένες πέτρες.....)

Λοιπον στην δεδομένη ηλικία, ( σιγά μη σου πω και ποιά ....αλλωστε θα το καταλάβεις όταν έρθει η ώρα ......)σου συμβαίνουν τα εξής αξιοπεριεργα.....

....... φοβάσαι την μοναξιά , αλλα δεν βρισκεις τιποτα και στο μοιρασμα, οτι ειχες να μοιράσεις το μοιρασες, οτι ειχες να μοιραστεις το μοιράστηκες ...έτερον να διαιρέσεις η να πολλαπλασιάσεις δεν σου προκύπτει, καθότι τα φρουφρου και τα αρώματα, που ομορφαίνουν την γυμνια που δεν εβλεπες, επικεντρωμένος σ αυτα, ξεβάψανε απ τις βροχές, τα λιοπύρια κι οι μυρωδιες χαθήκανε γιατί επικράτησαν οι κακοσμίες μιας βρωμιάς και μιάς ασχήμιας που σε καναν αναίσθητο στο άρωμα της γαζίας και του γιασεμιου .....

....... τα οράματα δεν ειναι πια οράματα, τα σημαιάκια δεν σημαινουν τιποτα, τα πιστεύω ξεφτιλιστήκανε, οι αρχές , φτάσανε να γίνουν ΤΕΛΗ, μια ισοπέδωση έμεινε των παντων , κι εγώ θύμα και θύτης της ιδέας της παγκοσμιοποίησης ,( οποία αγεφυρωτη διαφορά από την ποίηση....) πλέω σε πελάγη πρωτόγνωρα, οπου ολοι έχουν δικαιώματα και γώ μόνο υποχρεώσεις......( αντε να έχω και πίεση ....)

...... βλεπεις με μια στωική συγκατάβαση τους ερωτευμένους με σκέψεις οπως....αχ φουκαριάρικα ...τι εχετε βρε να τραβηξετε κι εσείς ....και μέσα σου πλαντάζεις απο τη ζηλεια κι ας εχεις συνειδητά αποκαθηλώσει και ενταφιάσει θεούς φαρέτρες και βέλη..... τους έχεις κάνει και τα σχετικά μνημόσυνα, φορεσες και τα " μαύρα" για να τους τιμήσεις και τους πηγαίνεις και που και που "λουλούδια" εις μνήμην ......

..... ξαφνικά γίνεσαι κουτσομπόλης ...εσύ που δεν ήξερες ποιοί μένουν στην πολυκατοικια σου , ενδιαφέρεσαι για τα προσωπικά των αλλων, με μια τάση συμβουλευτική....ετσι για να πιάνουν τόπο και οι εμπειρίες μιάς ζωής βρε παιδί μου ......και να γεμίζεις με τις ζωές των άλλων μιά και η δική σου δεν σε γεμίζει πιά ....εγινε στείρα, ούτε συλλαμβάνει, ούτε κυοφορεί, ούτε τίκτει , πολλω μάλλον δεν θηλάζει......

...... εκεί που λάτρευες τα ταξίδια, την ομορφιά των νέων τόπων και τους ανοικτούς ορίζοντες, το ρίχνεις στο.....που νά τρέχουμε τώρα.....να ξεβολευόμαστε.....γίνανε και τα πάντα πανάκριβα.....ας σεβαστούμε και την οικονομική κρίση.....να μαζέψουμε τα χέρια μας ....και τα πόδια μας ....για να έχουμε και μετα.....καλή είναι και η μπιρίμπα και το Χ-FACTOR ....δε βαριέσαι χορτάτοι είμαστε απο ταξίδια ....

...... τα ταβερνάκια με τα παϊδάκια , το λουκάνικο και τα αμελέτητα στα κάρβουνα , κομμένα.....τώρα πας σε ψαροταβέρνες , και τρώς ψαράκι στα κάρβουνα που δεν εχει χοληστερίνη και σου τρέχουν τα σάλια με την αστακομακαρονάδα που τρώει ο διπλανός ......αρχισες να βιώνεις το μαρτύριο του Ταντάλου....χεράκια εχουμε, ποδαράκια εχουμε, ευρουλάκια ( ακόμη αλλα για πόσο ακόμη ....) έχουμε, αλλα ολα οσα θέλουμε ειναι σε απόσταση που για μια γουρουνότριχα δεν τα φτάνουμε.....και μένουμε με το ...θέλω ... στο χέρι...

.......οι παρέες σου αλλαξανε θέμα συζητήσεων.....απ τα γκομενικά μετακόμισαν στα ιατρικά.....(ξέρεις τώρα.....η χοληστερίνη, τα τριγλικερίδια, η γαστρίτιδα....)και στις αναδρομές .....

(θυμάσαι που τότε......εκείνη τη φορά που .......) και εκεί που μιλούσαμε για χορούς και πανηγύρια ανα την Ελλάδα και εκτός ,Παρίσι, Βιέννη Λονδίνο ..... μιλάμε για ιαματικά λουτρά.......Αιδηψό, Υπάτη, Λαγκαδά , αντε και το νησί Μαργαρίτα στην Βουδαπέστη.......

...... το κάθε γωνία και μπουτίκ, κάθε μπουτίκ και ρούχο....έγινε " είμαι περίεργη πως επιβιώνουν όλα αυτά τα πανακριβα μαγαζιά, μ αυτήν την κρίση" ( αφού εγώ έπαψα να τα επιχορηγώ.....) και "δε βαριέσαι, το βράδυ θα φορέσω εκείνο το μαυρο, ειναι κλασικό, αλλωστε δυό φορές το εχω φορέσει ολες κι ολες"........

Και αλλα πολλα, θα μπορούσα να απαριθμίσω....αλλα γιατι βρε εγώ να γράφω κι εσεις να γελατε με τον πόνο και τα άγχη μιας κυρίας που φορτώθηκε αλλον ένα χρόνο στην πλάτη της?....

Και αν θέλετε δηλαδή να γελάτε, γελαστε βρε.....πίσω έχει η αχλάδα την ουρά.....

οπως έλεγε η σοφή μανούλα μου...εκεί που ειστε, ημουνα.....κι εκεί που ειμαι τι θα κάνετε, θετε δεν θέτε.....θαρθετε.....οχι για να σταματήσετε να γελατε δηλαδή......

Κ ι επειδή με πιάνει πάλι το συμβουλευτικό μου.....βιώνετε βρε , βιώνετε.....γιατί αν δεν βιώνετε, τι θα κάνετε τότε, και χωρίς κάτι να θυμόσαστε ? ....καλυτερα να μετανοιώνετε για οσα κάνατε, παρά γιά οσα .....δεν κάνατε....η δεν σας εκαναν.....

Αντε, καλή σας μέρα , και χρόνια μου πολλα.........

 

Ξ.Δ.

 





Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009

ΜΕΤΡΑΩ.....

λιγνισε η ψυχή μου το σιτάρι απο τη φύρα

στη χούφτα μου απόμεινε μιά στάλα καρπός...

μιά ζωή, για μια χούφτα καρπό....

μεσ τη φύρα ζούσα μάτια μου

γι αυτό δεν είδα τον καρπό και την ουσία....

μετράω το αποτέλεσμα ...

το γέννημα του κορμιού μου

η αναμνηση μιας αγάπης

το γαλανό μου αγόρι

η Αγία Πέρσα

το απόξενο αδέρφι

η ζωή μου....

πέντε κόκκοι στάρι

κι ένας τόνος άχυρο....

κλείνω τη χούφτα μου σφιχτά...

μη χάσω οτι μ απόμεινε...

το πολύτιμο έχει μου είναι..

το σωσίβιο να επιπλέω στη θάλασσα του τίποτα....

Ξ.Δ.

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

Για σένα...τον αθώο.....

Σου ειπα, τρεις μερες πριν, " τι να σου παρω ψυχή μου να παρεις μαζί σου στο Λονδίνο  ... φέρε χαρτί και μολύβι, εσύ θα λες κι εγώ θα γραφω , συμφωνοι?"

Συμφωνοι ειπες...κι εφερες χαρτι να γράψουμε....2 παραμύθια, 3 dvd με τον Μπεν-Μπεν , χαρτι χρωματιστο να κόβεις σχεδια και κολλα , για να τα κολλάς στο μπλοκ ζωγραφικης ...πλαστελίνες και μαρκαδόρους , μολύβια και ξύστρα και γόμα και ενα ψαλιδακι που κοβει με σχεδια....κι ενα σωρο αλλα...ενα κατεβατό με θελω.....κι εγώ προσκύναγα......κι εγραφα με μεγαλα γραμματα  σοβαρή σοβαρή .....κι επάνω πανω έγραψα ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΓΑΛΑΖΙΟΥ ΑΓΟΡΙΟΥ ΜΟΥ

κι ύστερα εσυ υπέγραψες, με εκείνα τα γραμματακια σου που εχεις υπογραψει και το δεντρο που μου ζωγραφισες και το εχω απεναντι μου στο γραφειο , να το βλεπω ολιμερις και ν αντεχω.....ν ανασαινω το υξυγόνο του και να ζω ....

Μετά πηρες το χαρτι, μια γόμα και εσβησες το 2 στα παραμύθια , το εκανες ενα καλογραμμένο και μεγάλο 6 και το 3 στα dvd το εκανες  ενα 10άρι τοοοοοοσο μεγάλο....με κοίταξες με αγωνια μπας και ειχα αντίρρηση για τις αλλαγές σου , αλλα ειδες τα παραδομένα μου μάτια  και χαμογέλασες με εκείνο το πονηρούτσικο ολο σκανταλιά χαμογελάκι σου που λατρεύω , διπλωσες χωρις σχολια το χαρτι και το εβαλες στην τσάντα μου, μπας και το ξεχάσω και δεν το πάρω μαζί μου ....

Με υποδέχτηκες ολο χαρά σαν ηρθα να σου καταθέσω στα ποδια σου την παραγγελιά σου, μαζι με την λατρεία μου , κι ειπες ενα φιλι για κάθε ενα πράγματακι που θα βγάζεις απο τις τσάντες , σύμφωνοι?

Συμφωνοι ειπα κι εγώ, κι αρχισαμε εκείνο το γλυκό το πάρε δώσε, μαρκαδόρος και φιλι, παραμύθι και φιλι, .......τα πιο πολυτιμοπληρωμενα  δωράκια  που σούκανα ποτε....κι εσύ μέτραγες..... δεκαοκτώ....εικοσιδύο.....τριάντααααααα!!!!!

Κι υστερα.....υστερα ψυχή μου....μ αγκάλιασες μ εκείνα τα λιανά γαλανά σου χεράκια, εκρυψες το προσωπακι σου στον ώμο μου και μου ψυθίρισες σιγανα , ισα που σ ακουσα....." ευχαριστωωωωωω......αλλα δεν θέλω να παω στο Λονδίνο....." κι η καρδιά μου βούλιαξε ....πετρα εγινε και τη ρουφηξε η ιδια της η μαυριλα......

Και στο αεροδρομιο τυλίχτηκες γυρω μου σαν τρυφερος κισσος στο σακατεμένο κορμό μου, ψαχνοντας τη σιγουριά μέσα στην ανασφάλειά σου και μου ειπες  " δεν θελω να παω γιαγιά ....δεν μου αρέσουν αυτά που μου κανουν εκεί "  ελπίζοντας να σε κρατήσω σ εκείνη την αγκαλιά  και να σε προστατέψω ....και γω σου ελεγα , σου ελεγα, σου ελεγα....με χαμηλη τρυφερη φωνη .....και καποια στιγμη  ενοιωσα το χερι σου να με χτυπαει στην πλάτη  , σαν για να μου δώσει δυναμη.....εμενα....

πριν λίγο ακουσα το κλάμα  σου , σιγανό, παραπονιάρικο, καρτερικό , καθως  σε παιρνανε για το χειρουργειο ......κι ηθελα να ειμαι εκεί και δεν ειμαι....ηθελα να σου κρατάω το χέρι να μη φοβάσαι, ηθελα  να σου πω ποσο σ αγαπαω , να πουμε το" μυστικο'" μας  " σε λατρευω ψυχή μου " ...κι ¨εγώ σε λατρευω γιαγια .....μεχρι το Θεούλη" ......

Το Θεούλη που ταπεινα , με την καρδια κοματια, παρακαλαω για το θαυμα....να γυρισεις ενα ροδαλό αγόρι γαλανό μου αγόρι .....ειμαι εκεί, ειμαι διπλα σου, σ αγαπαω ψυχή μου ....σε περιμένω  και προσευχομαι  με την καρδια , με την ψυχή, με το είναι μου ολοκληρο....για σένα τον αθώο, τον μόνο αθώο.....

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2009

Σοφία, Ελπίδα,Αγάπη,Πίστη...

Γιά μένα...

Σοφία είναι, να  μαθαίνεις χωρίς να ρωτάς...

Ελπίδα είναι να αυτοκτονείς, χαμογελώντας...

Αγάπη ειναι να μεριάζεις το είναι σου, κάνοντας τόπο για το είναι του άλλου...

Πίστη είναι, νά ΜΗ ρωτάς, ακόμα κι όταν μαθαίνεις, να χαμογελάς μπροστά στα ερείπιά σου και να ελαχιστοποιείς τον τόπο σου, ακροβατώντας

σ ένα τεντωμένο σχοινί  και να πορεύεσαι αυτοκτονικά , αλλα να πορεύεσαι ...με πείσμα  και κοντρα στα δεδομένα....

Πώς γίνεται όλα τούτα να γιορτάζουν την ίδια μέρα?

Και γιατί να γιορτάζουν δηλαδή...ιδού η απορία ...

Χρόνια πολλά πάντως, να τα εκατοστήσεις μάτια μου....

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

σαν σκόνη στα πνευμόνια ....

Μούρχεται να γράψω μια "Τοσοδούλα" μάτια μου....εχει το κακόμοιρο λουφάξει σε σκοτεινές γωνιές και δεν του πρέπουν τα σκοτάδια ...εκείνο ειναι για να περιγελά και να γελά...

Ναι, ξέρω....δεν γελα πιά, ακόμα και μέσα απο γελοίες καταστάσεις περνωντας , πάλι δεν γελα το καψερούλι....ασε που μου εχει θυμώσει που δεν το βγάζω" βόλτα" και το εχει΄φάει το " μέσα " μου...ιδιο με βιτριόλι....

ομως ολα τούτα τα γελοία, με γαργαλάνε βρε ματάκια μου...σαν φτερό στα ρουτθούνια μου, σαν σκόνη στα πνευμόνια μου, ετσι μια να " φταρνιστώ " και μία οχι , να λεφτερώσω αέρα που με πνίγει  και θυμό που με φουσκώνει ....και με φουντώνει....

τουτο το θέατρο του παραλόγου " μου τη δίνει "....

τι λες και συ ?

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

ο αρχοντας του τιποτα....

τον ειχα καθισει στην μεγαλη πολυθρόνα με τα γκρι μπλε καλαισθητα μαξιλαρια και τα μπλε σκουρα μπαμπου, οι δυο πισινες αντανακλουσαν το φως κι εμοιαζαν διαφανες....πιο περα η θάλασσα λαμπιριζε σκουροχρωμη στεφανωμενη μ αφρους ..... Αρχοντας εισαι ματια μου, ειπα χαμογελαστη στο γαλανο αγόρι, προσφέροντάς του τη ζεστη πορτοκαλαδα του.... κοιταξε μια εμένα μια την πισίνα με τα μικρά παιδακια της ηλικίας του που πλατσουριζαν με τα πολυχρωμα μπρατσακια τους ξεφωνιζοντας ευτυχισμένα....και μου ειπε.... αρχοντας του τιποτα ειμαι .... κατι μεσα μου εσπασε σε χιλια κομματια .... γιατι ματια μου , τον ρωτησα δηθεν εκπληκτη.... γιατι δεν μπορώ κι εγώ να κολυμπήσω στην πισινα , γι αυτο .....μου απαντησε σοβαρα κι αγέλαστα..... κι εγω δεν ηξερα τι να πω.... με ποιον να τα βάλω....ποιον να βρισω ν αλαφρώσω την πικρα μου..... εμεινα μονο με ματια στεγνα , να κοιτάζω τον αρχοντα του τιποτα.....περιλυπη και τσακισμενη ....ενα τιποτα.... ξδ

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009

ισως να μην ειμαι καν κατι....οτιδηποτε...

διπλώνω τις σκέψεις μου, σαν φρεσκοπλυμένα ασπρορουχα, να τα ετοιμάσω για σιδερο....αυριο... αυριο θα σκεφτώ ...αυριο θα πονέσω, αυριο θ αναρωτηθώ, αυριο θα καταλαβω.... σημερα ειμαι πολύ κουρασμένη, πολύ αχρωμη, πολύ τίποτα....ισως να μην ειμαι καν κατι...οτιδηποτε... μετρω, κοβω ,ραβω και πάλι το ρούχο είναι παράταιρο....ισως να μη φταίει και το ρούχο....ισως η μοδίστρα είναι αθλια και το πατρόν ξεπερασμένο... οτι λεω , ακούγεται μανταρισμένη κάλτσα, κι ότι δεν λέω ειναι πληγή που μαζεύει πύον και με καταβάλει σαν πολυχρονισμένα δέκατα.... οτι δεν πετάει , σέρνεται αγκομαχόντας, κι οτι σερνεται ειναι για λυπηση, σαν τα αφτερα ονειρα, αιώνια καταδικασμένα να κοιτάζουν τον ουρανό μπουσουλώντας στις λάσπες.... ανεχομαι ....εκπορνευοντας θέλω που τα γυριζω στις γειτονιες σαν αρκουδιάρης επιδεικνυοντάς τα σαν αρκουδα μαδημένη με το χαλκα περασμένο στη μυτη... σημερα ειχε αερα....η θαλασσα εβραζε και ξερναγε αφρους....σκορπιες εικονες.....θελω να τις ξεδιπλωσω κοντρα στις σκεψεις που διπλωσα ....για να τις σιδερωσω αυριο.....αλλα ειμαι πολυ κουρασμενη, πολυ τιποτα....ισως να μην ειμαι καν κατι....οτιδηποτε..... ξδ

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009

πως μικριναν οι δρομοι τους....

Το δωμάτιο έπλεε στο μισοσκόταδο ...;κι εκείνη έπλεε στο τίποτα ...;.σαν επιβάτης χωρίς υφή ...;..σαν φάντασμα ...;.που έσερνε τις αλυσίδες του στον ερειπωμένο του πύργο ...;. Ένοιωθε δίπλα της το σώμα του απλωμένο πάνω στο κρεβάτι , σαν σκούρα μαρμελάδα σε λευκό ψωμί , ν αναδύει μια μυρωδιά γλυκιάς κούρασης ...;.. Πήρε απ το συρτάρι ένα τσιγάρο απ το κομμένο , έριξε επάνω της ένα ρούχο και βγήκε στη βεράντα να καπνίσει, μην την προδώσει η μυρωδιά του καπνού ...;. Απέναντι απ την Εύβοια, ένα φεγγάρι μισόγιομο, χάραζε φωτεινούς δρόμους στην σκοτεινή αγκαλιά της θάλασσας ...;. Τράβηξε δυο βαθιές ρουφηξιές κι άφησε τον καπνό να σχηματίζει περίεργα σχήματα , ανάμεσα στο φεγγάρι τη θάλασσα και τη νοτισμένη ματιά της ...; Τούτη η προσέγγιση , έσκαψε το σκοτεινό πηγάδι μέσα της, ακόμη πιο βαθιά, αφήνοντάς την άδεια ...;τίποτα δεν μοιράστηκε, τίποτα δεν ακούμπησε και δεν την ακούμπησε ...; Πως μίκρυναν οι δρόμοι τους ...;πως γίναν τα χέρια σπαθιά που θερίζουν όνειρα πεθαμένα. πως ξεστράτισαν οι πορείες και γίναν μοναχικές και παράλληλες ...;. Πότε μίκρυναν, πότε ξεστράτισαν ...; Όλη τούτη η πίκρα ...;το σακάτεμα απλών καθημερινών σταθερών, η καταιγίδα που χρόνια αιωρείται και απειλεί το μέλλον με την απόλυτη δυστυχία ...; Κύκλο διαγράφουν αναμασώντας ενοχές, δικές τους και των άλλων διατρέχοντας την ματωμένη περιφέρεια ξανά και ξανά δεμένοι κι οι δυό στο κέντρο του πόνου ...;με το σκοινί της υποταγής.. Η δροσιά της νύχτας της έφερε μια ξαφνική ανατριχίλα ...; Η γνωμάτευση και η ακύρωση της επέμβασης, τουμπάρισε μέσα τους πάλι την ισορροπία και τους άφησε κι εκείνον κι εκείνη , όλους ...; να παραπαίουν στο τίποτα ...;. Μόνο το γαλανό αγόρι ήταν χαρούμενο που δεν θα πήγαιναν στο Λονδίνο ...; Ξέρεις γιαγιά , ευτυχώς δεν θα πάμε στο Λονδίνο να μου βάζουν αυτά τα πράγματα στο σώμα μου και να πονάω ...;αλλά θα με πας στο αεροδρόμιο για να αγοράσουμε εκείνα που μου είχες υποσχεθεί? Ναι ματάκια μου θα σε πάω ...;ότι θέλεις θα σου πάρω.. μόνο που εκείνο που θέλω εγώ για σένα , δεν μπορώ να στο πάρω , γιατί δεν αγοράζεται ψυχή μου, χαρίζεται μόνο ...; Πριν λίγο, σε εκείνο το πλησίασμα , έβγαζαν κι οι δύο ένα θυμό ...;κι ύστερα έμειναν άδειοι, άδειοι από αγάπη , άδειοι από ελπίδα, άδειοι από όνειρα ...;..ξένοι και μίζεροι μέσα στην πίκρα τους ...;το κατάλαβε ...;πλανιόταν στην ατμόσφαιρα τούτο το συναίσθημα της πίκρα τόσο χειροπιαστό που τους πλάκωνε ...;.ύστερα εκείνος κοιμήθηκε , ευτυχώς για κείνον ...;.. Πέταξε το αποτσίγαρο που διέγραψε μια φωτεινή τροχιά πριν φτάσει στο βρεγμένο απ το ποτιστικό χώμα και σβήσει ...;.μπήκε μέσα στο δωμάτιο, πήρε ένα χάπι για να κοιμηθεί και ξάπλωσε ...;.ίσως και να κοιμόταν αν ήταν τυχερή ...;. Ξ.Δ.

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2009

60 χιλιόμετρα με χωρίζουν απ την κάλπη...

60 χιλιόμετρα με χωρίζουν απο την κάλπη.. Η παραλία , την ώρα που πηγα για καφέ, ηταν γεμάτη κόσμο.. Ειπα, δεν παω βρε αδελφέ φέτος...από θέση, θεση διαμαρτυρίας για οσα φαιδρά, εκνευριστικά, αποκαρδιωτικά, αηδιαστικά συμβαίνουν, η μου σερβίρουν οτι συμβαίνουν στο βαθμό που θέλουν να πιστεύω οτι συμβαίνουν, καλουπώνοντας την δηθεν αυτοβουλως εκδηλούμενη γνώμη μου ....που αφού περνάει απο τα φίλτρα επιρρεασμου τους, μου κάνουν την χάρη να πιστεύω οτι ανδρώνεται μέσα μου και εκδηλώνεται με την δική μου επιλογή... Είπα , δε βαριέσαι, τεστ ισχύος είναι και απλή και ανέξοδη καταμέτρηση δυνάμεων για νάχουμε να λέμε με τις ώρες στις αυριανές αναλύσεις , τι θα αλλάξει κι αν πάω? Ειπα μιά ψήφος είναι, σιγά ...δεν σώθηκε κι η κατάσταση με τη δική μου ψήφο... Κάποτε υπήρχαν κάποιοι που με ενέπνεαν και στηνομουνα απέναντι απο το γυαλί για να τους ακούσω , συμφωνούσα δε συμφωνούσα μαζί τους, ειχαν κάτι να μου πουν, επιχειρήματα να αντλήσω η να αντιλέξω σ αυτά , υπήρχε ρε παιδί μου μια περιρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα που με φούντωνε , η με θύμωνε , δεν με άφηνε πάντως αδιάφορη με τίποτα... Τ'ωρα ακούω λόγια που δεν φτανουν στ αυτιά μου, σκεπάζει τον ήχο τους, ο ήχος του πριονιού που πριονίζει από κάπου υπόγεια , βαθειά στο σκοτάδι , το σύστημα, τα πιστεύω μου, τους ενθουσιασμούς μου, τα φτερουγίσματά μου και είναι τόσο δυνατός τούτος ο ηχος του υπόγειου ροκανίσματος, που μόνος κούφός δεν τον ακουει..... Ολοι αυτοί οι αδρα αμοιβόμενοι λαλίστατοι και διαβρωτικοί δηθεν αντικειμενικοί δημοσιογραφοι, σου περνάνε το μήνυμα τους και εσύ αμύνεσαι με την αρνηση ....ειναι όμως άμυνα ? σιγά σιγά νοιώνω να διολισθαίνω και γω σε τούτο το μονοπάτι της αδιαφορίας και νοιώθω ενοχές που αφήνω να με χωρίζουν 60 χιλιόμετρα απο την κάλπη ... Ετσι μου έρχεται, να βάλω μίζα και να πάω να ψηφίσω....γιά να τους την βγώ τελικά και να εξακολουθήσω να ασκώ το μόνο δικαίωμα που έχω στο σύστημα ... να ριχνω την ψήφο μου για να καταμετρηθεί...να δηλώσω παρούσα ακόμη και διαμαρτυρόμενη... Ναι μάλλον θα παω , 60 χιλιόμετρα ειναι ...

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2009

Και μου λειπεις ρε μανα....

Κοριτσακι μου πηγες κι εφυγες και ξενοιασες....σ αρεσε να σε λεω κοριτσάκι μου θυμάσαι? τα χρόνια που σε βαραίνανε λες και εξαφανιζόντουσαν μ ένα μαγικό τρόπο, ισιωνες το κουρασμένο σου κορμάκι και χαμογελούσες αυτάρεσκα....μέχρι το τέλος η γυναίκα ζούσε και βασίλευε μέσα σου και ζητούσε δικαίωση σ ενα ανέξοδο γλυκόλογο... Ποσο μου λείπεις κοριτσάκι μου τούτες τις μέρες νάξερες...μιλάω στη φωτογραφία σου και είμαι σίγουρη οτι μ ακούς ..νοιώθω το βλέμμα σου απο κείνα τα γεμάτα καλοσύνη μάτια να με παρακολουθούν...μερικές φορές σαν σκύβω το κεφαλι νικημένη, νοιώθω το χέρι σου στα μαλλιά μου ...και γυρίζω να σε δω διπλα μου ....και λειπεις ρε μάνα... λειπεις , και μου λειπεις αφάνταστα πολυ... Ειμαι εδω απόψε στο εξοχικό...μόνη μου και τρέφομαι με τις σαρκες μου, κανιβαλίζοντας την ψυχή μου... Εξω έχει μια σχεδόν πανσέληνο, σε μια σχεδόν ζεστή νύχτα κι εγώ σχεδόν ζώ... Σέρνω την λυτρωτική μοναξιά μου σε μονοπάτια δύσβατα...και κρυώνω λες κι είναι καταχείμωνο.. θυμάμαι σ εκείνο το θάλαμο , που σου κρατούσα το χέρι , και σου μιλούσα , σου μιλούσα κι έκλαιγα, εκείνη την ιερή στιγμή που ειμαστε εγώ εσύ κι εκείνος που παραμόνευε στο σκοτάδι ..εκείνο το βράδυ που λαφρωσα την ψυχή μου απο γιατί που με βασάνιζαν απο ανείπωτα συγνώμη, απο μυστικά και ψέματα σημάδια ματωμένα.... Μου λείπεις ρε μάνα απόψε...εκείνη η γλυκεια αφη της απαλής σου παλάμης ...εκείνες οι σοφές κουβέντες σου που στάλαζαν βάλσαμο στις φουρτούνες και τις εκκρήξεις μου και τιθάσευαν την τάση φυγής μου και μ΄εβαζαν στα καλούπια των πρεπει που μου οριοθέτησες... Απόψε κρίνω και αυτοκρίνομαι με μια κοφτερή αποφαστικότητα...κοιταω τις αλήθειες κατάματα μέσα απο μένα και απέναντι απο μένα , ετοιμη να με στήσω στον τοιχο , εμένα τον τοίχο των αλλων, το στήριγμά τους .... Απόψε παραπαίω ακροβατωντας ανάμεσα στην ελπίδα και την απελπισία .. Νοιώθω οτι βιώνω πιό δύσκολα απ ολους τα γεγονότα, κι ομως τούτο είναι ισως αδικο για τους αλλους που δεν εχουν τρόπους ιδιους εκφρασης ..και μοιράζονται ενώ εγώ κλείνομαι και δεν αλαφρώνει τουτο το βάρος μου γιατί το φυλακίζω στα σωψυχά μου....με μόνη διέξοδο τούτο το βήμα που με ανέχεται ... Και μου λείπεις ρε μάνα....μου λεπεις απόψε οσο ποτέ αλλοτε... ΞΔ