Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

Για σένα...τον αθώο.....

Σου ειπα, τρεις μερες πριν, " τι να σου παρω ψυχή μου να παρεις μαζί σου στο Λονδίνο  ... φέρε χαρτί και μολύβι, εσύ θα λες κι εγώ θα γραφω , συμφωνοι?"

Συμφωνοι ειπες...κι εφερες χαρτι να γράψουμε....2 παραμύθια, 3 dvd με τον Μπεν-Μπεν , χαρτι χρωματιστο να κόβεις σχεδια και κολλα , για να τα κολλάς στο μπλοκ ζωγραφικης ...πλαστελίνες και μαρκαδόρους , μολύβια και ξύστρα και γόμα και ενα ψαλιδακι που κοβει με σχεδια....κι ενα σωρο αλλα...ενα κατεβατό με θελω.....κι εγώ προσκύναγα......κι εγραφα με μεγαλα γραμματα  σοβαρή σοβαρή .....κι επάνω πανω έγραψα ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΓΑΛΑΖΙΟΥ ΑΓΟΡΙΟΥ ΜΟΥ

κι ύστερα εσυ υπέγραψες, με εκείνα τα γραμματακια σου που εχεις υπογραψει και το δεντρο που μου ζωγραφισες και το εχω απεναντι μου στο γραφειο , να το βλεπω ολιμερις και ν αντεχω.....ν ανασαινω το υξυγόνο του και να ζω ....

Μετά πηρες το χαρτι, μια γόμα και εσβησες το 2 στα παραμύθια , το εκανες ενα καλογραμμένο και μεγάλο 6 και το 3 στα dvd το εκανες  ενα 10άρι τοοοοοοσο μεγάλο....με κοίταξες με αγωνια μπας και ειχα αντίρρηση για τις αλλαγές σου , αλλα ειδες τα παραδομένα μου μάτια  και χαμογέλασες με εκείνο το πονηρούτσικο ολο σκανταλιά χαμογελάκι σου που λατρεύω , διπλωσες χωρις σχολια το χαρτι και το εβαλες στην τσάντα μου, μπας και το ξεχάσω και δεν το πάρω μαζί μου ....

Με υποδέχτηκες ολο χαρά σαν ηρθα να σου καταθέσω στα ποδια σου την παραγγελιά σου, μαζι με την λατρεία μου , κι ειπες ενα φιλι για κάθε ενα πράγματακι που θα βγάζεις απο τις τσάντες , σύμφωνοι?

Συμφωνοι ειπα κι εγώ, κι αρχισαμε εκείνο το γλυκό το πάρε δώσε, μαρκαδόρος και φιλι, παραμύθι και φιλι, .......τα πιο πολυτιμοπληρωμενα  δωράκια  που σούκανα ποτε....κι εσύ μέτραγες..... δεκαοκτώ....εικοσιδύο.....τριάντααααααα!!!!!

Κι υστερα.....υστερα ψυχή μου....μ αγκάλιασες μ εκείνα τα λιανά γαλανά σου χεράκια, εκρυψες το προσωπακι σου στον ώμο μου και μου ψυθίρισες σιγανα , ισα που σ ακουσα....." ευχαριστωωωωωω......αλλα δεν θέλω να παω στο Λονδίνο....." κι η καρδιά μου βούλιαξε ....πετρα εγινε και τη ρουφηξε η ιδια της η μαυριλα......

Και στο αεροδρομιο τυλίχτηκες γυρω μου σαν τρυφερος κισσος στο σακατεμένο κορμό μου, ψαχνοντας τη σιγουριά μέσα στην ανασφάλειά σου και μου ειπες  " δεν θελω να παω γιαγιά ....δεν μου αρέσουν αυτά που μου κανουν εκεί "  ελπίζοντας να σε κρατήσω σ εκείνη την αγκαλιά  και να σε προστατέψω ....και γω σου ελεγα , σου ελεγα, σου ελεγα....με χαμηλη τρυφερη φωνη .....και καποια στιγμη  ενοιωσα το χερι σου να με χτυπαει στην πλάτη  , σαν για να μου δώσει δυναμη.....εμενα....

πριν λίγο ακουσα το κλάμα  σου , σιγανό, παραπονιάρικο, καρτερικό , καθως  σε παιρνανε για το χειρουργειο ......κι ηθελα να ειμαι εκεί και δεν ειμαι....ηθελα να σου κρατάω το χέρι να μη φοβάσαι, ηθελα  να σου πω ποσο σ αγαπαω , να πουμε το" μυστικο'" μας  " σε λατρευω ψυχή μου " ...κι ¨εγώ σε λατρευω γιαγια .....μεχρι το Θεούλη" ......

Το Θεούλη που ταπεινα , με την καρδια κοματια, παρακαλαω για το θαυμα....να γυρισεις ενα ροδαλό αγόρι γαλανό μου αγόρι .....ειμαι εκεί, ειμαι διπλα σου, σ αγαπαω ψυχή μου ....σε περιμένω  και προσευχομαι  με την καρδια , με την ψυχή, με το είναι μου ολοκληρο....για σένα τον αθώο, τον μόνο αθώο.....

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2009

Σοφία, Ελπίδα,Αγάπη,Πίστη...

Γιά μένα...

Σοφία είναι, να  μαθαίνεις χωρίς να ρωτάς...

Ελπίδα είναι να αυτοκτονείς, χαμογελώντας...

Αγάπη ειναι να μεριάζεις το είναι σου, κάνοντας τόπο για το είναι του άλλου...

Πίστη είναι, νά ΜΗ ρωτάς, ακόμα κι όταν μαθαίνεις, να χαμογελάς μπροστά στα ερείπιά σου και να ελαχιστοποιείς τον τόπο σου, ακροβατώντας

σ ένα τεντωμένο σχοινί  και να πορεύεσαι αυτοκτονικά , αλλα να πορεύεσαι ...με πείσμα  και κοντρα στα δεδομένα....

Πώς γίνεται όλα τούτα να γιορτάζουν την ίδια μέρα?

Και γιατί να γιορτάζουν δηλαδή...ιδού η απορία ...

Χρόνια πολλά πάντως, να τα εκατοστήσεις μάτια μου....

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

σαν σκόνη στα πνευμόνια ....

Μούρχεται να γράψω μια "Τοσοδούλα" μάτια μου....εχει το κακόμοιρο λουφάξει σε σκοτεινές γωνιές και δεν του πρέπουν τα σκοτάδια ...εκείνο ειναι για να περιγελά και να γελά...

Ναι, ξέρω....δεν γελα πιά, ακόμα και μέσα απο γελοίες καταστάσεις περνωντας , πάλι δεν γελα το καψερούλι....ασε που μου εχει θυμώσει που δεν το βγάζω" βόλτα" και το εχει΄φάει το " μέσα " μου...ιδιο με βιτριόλι....

ομως ολα τούτα τα γελοία, με γαργαλάνε βρε ματάκια μου...σαν φτερό στα ρουτθούνια μου, σαν σκόνη στα πνευμόνια μου, ετσι μια να " φταρνιστώ " και μία οχι , να λεφτερώσω αέρα που με πνίγει  και θυμό που με φουσκώνει ....και με φουντώνει....

τουτο το θέατρο του παραλόγου " μου τη δίνει "....

τι λες και συ ?

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

ο αρχοντας του τιποτα....

τον ειχα καθισει στην μεγαλη πολυθρόνα με τα γκρι μπλε καλαισθητα μαξιλαρια και τα μπλε σκουρα μπαμπου, οι δυο πισινες αντανακλουσαν το φως κι εμοιαζαν διαφανες....πιο περα η θάλασσα λαμπιριζε σκουροχρωμη στεφανωμενη μ αφρους ..... Αρχοντας εισαι ματια μου, ειπα χαμογελαστη στο γαλανο αγόρι, προσφέροντάς του τη ζεστη πορτοκαλαδα του.... κοιταξε μια εμένα μια την πισίνα με τα μικρά παιδακια της ηλικίας του που πλατσουριζαν με τα πολυχρωμα μπρατσακια τους ξεφωνιζοντας ευτυχισμένα....και μου ειπε.... αρχοντας του τιποτα ειμαι .... κατι μεσα μου εσπασε σε χιλια κομματια .... γιατι ματια μου , τον ρωτησα δηθεν εκπληκτη.... γιατι δεν μπορώ κι εγώ να κολυμπήσω στην πισινα , γι αυτο .....μου απαντησε σοβαρα κι αγέλαστα..... κι εγω δεν ηξερα τι να πω.... με ποιον να τα βάλω....ποιον να βρισω ν αλαφρώσω την πικρα μου..... εμεινα μονο με ματια στεγνα , να κοιτάζω τον αρχοντα του τιποτα.....περιλυπη και τσακισμενη ....ενα τιποτα.... ξδ

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009

ισως να μην ειμαι καν κατι....οτιδηποτε...

διπλώνω τις σκέψεις μου, σαν φρεσκοπλυμένα ασπρορουχα, να τα ετοιμάσω για σιδερο....αυριο... αυριο θα σκεφτώ ...αυριο θα πονέσω, αυριο θ αναρωτηθώ, αυριο θα καταλαβω.... σημερα ειμαι πολύ κουρασμένη, πολύ αχρωμη, πολύ τίποτα....ισως να μην ειμαι καν κατι...οτιδηποτε... μετρω, κοβω ,ραβω και πάλι το ρούχο είναι παράταιρο....ισως να μη φταίει και το ρούχο....ισως η μοδίστρα είναι αθλια και το πατρόν ξεπερασμένο... οτι λεω , ακούγεται μανταρισμένη κάλτσα, κι ότι δεν λέω ειναι πληγή που μαζεύει πύον και με καταβάλει σαν πολυχρονισμένα δέκατα.... οτι δεν πετάει , σέρνεται αγκομαχόντας, κι οτι σερνεται ειναι για λυπηση, σαν τα αφτερα ονειρα, αιώνια καταδικασμένα να κοιτάζουν τον ουρανό μπουσουλώντας στις λάσπες.... ανεχομαι ....εκπορνευοντας θέλω που τα γυριζω στις γειτονιες σαν αρκουδιάρης επιδεικνυοντάς τα σαν αρκουδα μαδημένη με το χαλκα περασμένο στη μυτη... σημερα ειχε αερα....η θαλασσα εβραζε και ξερναγε αφρους....σκορπιες εικονες.....θελω να τις ξεδιπλωσω κοντρα στις σκεψεις που διπλωσα ....για να τις σιδερωσω αυριο.....αλλα ειμαι πολυ κουρασμενη, πολυ τιποτα....ισως να μην ειμαι καν κατι....οτιδηποτε..... ξδ

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009

πως μικριναν οι δρομοι τους....

Το δωμάτιο έπλεε στο μισοσκόταδο ...;κι εκείνη έπλεε στο τίποτα ...;.σαν επιβάτης χωρίς υφή ...;..σαν φάντασμα ...;.που έσερνε τις αλυσίδες του στον ερειπωμένο του πύργο ...;. Ένοιωθε δίπλα της το σώμα του απλωμένο πάνω στο κρεβάτι , σαν σκούρα μαρμελάδα σε λευκό ψωμί , ν αναδύει μια μυρωδιά γλυκιάς κούρασης ...;.. Πήρε απ το συρτάρι ένα τσιγάρο απ το κομμένο , έριξε επάνω της ένα ρούχο και βγήκε στη βεράντα να καπνίσει, μην την προδώσει η μυρωδιά του καπνού ...;. Απέναντι απ την Εύβοια, ένα φεγγάρι μισόγιομο, χάραζε φωτεινούς δρόμους στην σκοτεινή αγκαλιά της θάλασσας ...;. Τράβηξε δυο βαθιές ρουφηξιές κι άφησε τον καπνό να σχηματίζει περίεργα σχήματα , ανάμεσα στο φεγγάρι τη θάλασσα και τη νοτισμένη ματιά της ...; Τούτη η προσέγγιση , έσκαψε το σκοτεινό πηγάδι μέσα της, ακόμη πιο βαθιά, αφήνοντάς την άδεια ...;τίποτα δεν μοιράστηκε, τίποτα δεν ακούμπησε και δεν την ακούμπησε ...; Πως μίκρυναν οι δρόμοι τους ...;πως γίναν τα χέρια σπαθιά που θερίζουν όνειρα πεθαμένα. πως ξεστράτισαν οι πορείες και γίναν μοναχικές και παράλληλες ...;. Πότε μίκρυναν, πότε ξεστράτισαν ...; Όλη τούτη η πίκρα ...;το σακάτεμα απλών καθημερινών σταθερών, η καταιγίδα που χρόνια αιωρείται και απειλεί το μέλλον με την απόλυτη δυστυχία ...; Κύκλο διαγράφουν αναμασώντας ενοχές, δικές τους και των άλλων διατρέχοντας την ματωμένη περιφέρεια ξανά και ξανά δεμένοι κι οι δυό στο κέντρο του πόνου ...;με το σκοινί της υποταγής.. Η δροσιά της νύχτας της έφερε μια ξαφνική ανατριχίλα ...; Η γνωμάτευση και η ακύρωση της επέμβασης, τουμπάρισε μέσα τους πάλι την ισορροπία και τους άφησε κι εκείνον κι εκείνη , όλους ...; να παραπαίουν στο τίποτα ...;. Μόνο το γαλανό αγόρι ήταν χαρούμενο που δεν θα πήγαιναν στο Λονδίνο ...; Ξέρεις γιαγιά , ευτυχώς δεν θα πάμε στο Λονδίνο να μου βάζουν αυτά τα πράγματα στο σώμα μου και να πονάω ...;αλλά θα με πας στο αεροδρόμιο για να αγοράσουμε εκείνα που μου είχες υποσχεθεί? Ναι ματάκια μου θα σε πάω ...;ότι θέλεις θα σου πάρω.. μόνο που εκείνο που θέλω εγώ για σένα , δεν μπορώ να στο πάρω , γιατί δεν αγοράζεται ψυχή μου, χαρίζεται μόνο ...; Πριν λίγο, σε εκείνο το πλησίασμα , έβγαζαν κι οι δύο ένα θυμό ...;κι ύστερα έμειναν άδειοι, άδειοι από αγάπη , άδειοι από ελπίδα, άδειοι από όνειρα ...;..ξένοι και μίζεροι μέσα στην πίκρα τους ...;το κατάλαβε ...;πλανιόταν στην ατμόσφαιρα τούτο το συναίσθημα της πίκρα τόσο χειροπιαστό που τους πλάκωνε ...;.ύστερα εκείνος κοιμήθηκε , ευτυχώς για κείνον ...;.. Πέταξε το αποτσίγαρο που διέγραψε μια φωτεινή τροχιά πριν φτάσει στο βρεγμένο απ το ποτιστικό χώμα και σβήσει ...;.μπήκε μέσα στο δωμάτιο, πήρε ένα χάπι για να κοιμηθεί και ξάπλωσε ...;.ίσως και να κοιμόταν αν ήταν τυχερή ...;. Ξ.Δ.

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2009

60 χιλιόμετρα με χωρίζουν απ την κάλπη...

60 χιλιόμετρα με χωρίζουν απο την κάλπη.. Η παραλία , την ώρα που πηγα για καφέ, ηταν γεμάτη κόσμο.. Ειπα, δεν παω βρε αδελφέ φέτος...από θέση, θεση διαμαρτυρίας για οσα φαιδρά, εκνευριστικά, αποκαρδιωτικά, αηδιαστικά συμβαίνουν, η μου σερβίρουν οτι συμβαίνουν στο βαθμό που θέλουν να πιστεύω οτι συμβαίνουν, καλουπώνοντας την δηθεν αυτοβουλως εκδηλούμενη γνώμη μου ....που αφού περνάει απο τα φίλτρα επιρρεασμου τους, μου κάνουν την χάρη να πιστεύω οτι ανδρώνεται μέσα μου και εκδηλώνεται με την δική μου επιλογή... Είπα , δε βαριέσαι, τεστ ισχύος είναι και απλή και ανέξοδη καταμέτρηση δυνάμεων για νάχουμε να λέμε με τις ώρες στις αυριανές αναλύσεις , τι θα αλλάξει κι αν πάω? Ειπα μιά ψήφος είναι, σιγά ...δεν σώθηκε κι η κατάσταση με τη δική μου ψήφο... Κάποτε υπήρχαν κάποιοι που με ενέπνεαν και στηνομουνα απέναντι απο το γυαλί για να τους ακούσω , συμφωνούσα δε συμφωνούσα μαζί τους, ειχαν κάτι να μου πουν, επιχειρήματα να αντλήσω η να αντιλέξω σ αυτά , υπήρχε ρε παιδί μου μια περιρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα που με φούντωνε , η με θύμωνε , δεν με άφηνε πάντως αδιάφορη με τίποτα... Τ'ωρα ακούω λόγια που δεν φτανουν στ αυτιά μου, σκεπάζει τον ήχο τους, ο ήχος του πριονιού που πριονίζει από κάπου υπόγεια , βαθειά στο σκοτάδι , το σύστημα, τα πιστεύω μου, τους ενθουσιασμούς μου, τα φτερουγίσματά μου και είναι τόσο δυνατός τούτος ο ηχος του υπόγειου ροκανίσματος, που μόνος κούφός δεν τον ακουει..... Ολοι αυτοί οι αδρα αμοιβόμενοι λαλίστατοι και διαβρωτικοί δηθεν αντικειμενικοί δημοσιογραφοι, σου περνάνε το μήνυμα τους και εσύ αμύνεσαι με την αρνηση ....ειναι όμως άμυνα ? σιγά σιγά νοιώνω να διολισθαίνω και γω σε τούτο το μονοπάτι της αδιαφορίας και νοιώθω ενοχές που αφήνω να με χωρίζουν 60 χιλιόμετρα απο την κάλπη ... Ετσι μου έρχεται, να βάλω μίζα και να πάω να ψηφίσω....γιά να τους την βγώ τελικά και να εξακολουθήσω να ασκώ το μόνο δικαίωμα που έχω στο σύστημα ... να ριχνω την ψήφο μου για να καταμετρηθεί...να δηλώσω παρούσα ακόμη και διαμαρτυρόμενη... Ναι μάλλον θα παω , 60 χιλιόμετρα ειναι ...

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2009

Και μου λειπεις ρε μανα....

Κοριτσακι μου πηγες κι εφυγες και ξενοιασες....σ αρεσε να σε λεω κοριτσάκι μου θυμάσαι? τα χρόνια που σε βαραίνανε λες και εξαφανιζόντουσαν μ ένα μαγικό τρόπο, ισιωνες το κουρασμένο σου κορμάκι και χαμογελούσες αυτάρεσκα....μέχρι το τέλος η γυναίκα ζούσε και βασίλευε μέσα σου και ζητούσε δικαίωση σ ενα ανέξοδο γλυκόλογο... Ποσο μου λείπεις κοριτσάκι μου τούτες τις μέρες νάξερες...μιλάω στη φωτογραφία σου και είμαι σίγουρη οτι μ ακούς ..νοιώθω το βλέμμα σου απο κείνα τα γεμάτα καλοσύνη μάτια να με παρακολουθούν...μερικές φορές σαν σκύβω το κεφαλι νικημένη, νοιώθω το χέρι σου στα μαλλιά μου ...και γυρίζω να σε δω διπλα μου ....και λειπεις ρε μάνα... λειπεις , και μου λειπεις αφάνταστα πολυ... Ειμαι εδω απόψε στο εξοχικό...μόνη μου και τρέφομαι με τις σαρκες μου, κανιβαλίζοντας την ψυχή μου... Εξω έχει μια σχεδόν πανσέληνο, σε μια σχεδόν ζεστή νύχτα κι εγώ σχεδόν ζώ... Σέρνω την λυτρωτική μοναξιά μου σε μονοπάτια δύσβατα...και κρυώνω λες κι είναι καταχείμωνο.. θυμάμαι σ εκείνο το θάλαμο , που σου κρατούσα το χέρι , και σου μιλούσα , σου μιλούσα κι έκλαιγα, εκείνη την ιερή στιγμή που ειμαστε εγώ εσύ κι εκείνος που παραμόνευε στο σκοτάδι ..εκείνο το βράδυ που λαφρωσα την ψυχή μου απο γιατί που με βασάνιζαν απο ανείπωτα συγνώμη, απο μυστικά και ψέματα σημάδια ματωμένα.... Μου λείπεις ρε μάνα απόψε...εκείνη η γλυκεια αφη της απαλής σου παλάμης ...εκείνες οι σοφές κουβέντες σου που στάλαζαν βάλσαμο στις φουρτούνες και τις εκκρήξεις μου και τιθάσευαν την τάση φυγής μου και μ΄εβαζαν στα καλούπια των πρεπει που μου οριοθέτησες... Απόψε κρίνω και αυτοκρίνομαι με μια κοφτερή αποφαστικότητα...κοιταω τις αλήθειες κατάματα μέσα απο μένα και απέναντι απο μένα , ετοιμη να με στήσω στον τοιχο , εμένα τον τοίχο των αλλων, το στήριγμά τους .... Απόψε παραπαίω ακροβατωντας ανάμεσα στην ελπίδα και την απελπισία .. Νοιώθω οτι βιώνω πιό δύσκολα απ ολους τα γεγονότα, κι ομως τούτο είναι ισως αδικο για τους αλλους που δεν εχουν τρόπους ιδιους εκφρασης ..και μοιράζονται ενώ εγώ κλείνομαι και δεν αλαφρώνει τουτο το βάρος μου γιατί το φυλακίζω στα σωψυχά μου....με μόνη διέξοδο τούτο το βήμα που με ανέχεται ... Και μου λείπεις ρε μάνα....μου λεπεις απόψε οσο ποτέ αλλοτε... ΞΔ

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009

τα ψιλα του κουμπαρα ηταν 40 ευρώ....

πεμπτη...ωρα 11 και μιση..

τα ψιλα του κουμπαρά  ηταν 40 ευρώ...

πρεπει

να στείλω τη δήλωση..

να τελειώσω την κοστολογηση της εισαγωγης....

να τσεκαρω τα εξοδα για να κλεισω μηνα...

να μαζεψω τα μαλλινα...

να ζωγραφισω μια θαλασσα στον τοιχο της πολυκατοικιας που ακουμπησε στη βεραντα μου και δεν βλεπω την παρνηθα...ενα παραθυρι στο γαλαζιο....

να παω στα παλιατζηδικα να βρω δυο πατζούρια να τα βαψω  μπλε και να οριοθετησω την θαλασσά μου, μια και δεν μπορώ να οριοθετησω τιποτα αλλο...

να αλλαξω το χώμα στις γλαστρες μου, μια και δεν μπορω να αλλαξω τη ζωή μου.... 

να μεταφυτευσω τα καινούργια γερανια και να φυτέψω ενα γιασεμί ασπρο μυρωδατο, γιατι το αλλο ξεράθηκε σαν και μένα...

να μην αφήσω χρόνο στο μυαλό μου να σκέφτεται την 24 Ιουνίου και τα λόγια του γαλανού αγοριού μου...." δεν θελω να παω στο Λονδίνο ....εκεί μου βάζουν πράγματα στο σώμα μου και πονάω....."

να μην με βασανίζει η  ευχή που έκανε σαν επεφτε εκείνο τ αστερι ... " να μπορώ κι εγώ να τρέξω σαν τα αλλα παιδιά..."

να μη ακούω το Γιωργάκη να του λέει ..." γιατι δεν πας σχολείο?    ....σε περναω ενα κεφάλι κι εισαι 2 μηνες μεγαλυτερος...."

να μη βλέπω εκείνη την εγκαρτεριση στα ματια του.....μακαρι να μπορούσε να μας δώσει απο δυο χαστουκια στον καθένα ....ισως να μπορεσει καποτε....

να δώσω τις δυο ταινίες στο βιντεοκλάμπ .....

να δω στις 7 τον νεο λογιστη ....

να  παρω παιχνίδια κατασκευών και παζλ για να τα φτιαχνουμε στο νοσοκομειο....

να μαζεψω τα κομμάτια μου και να παω στην τραπεζα μη μου κλεισει .....

να συνεχισω να κινούμαι, να χαμογελαω, να δινω λυσεις ,

να μην ακούγεται η κραυγή μου  ΒΟΗΘΕΙΑ....... πισω  απ το καθημερινο μου προσωπο....

να φοράω σωστα τη μασκα μου ....ΑΝΤΕΧΩ.....

πεμπτη ωρα  12.....

τα ψιλα του κουμπαρα ηταν 40 ευρω....

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

"Διαλογοι"..Αμπε-μπα-μπλομ...


Καλά όλα? ...
Το παλεύουμε κύριε μου ...;άλλοτε απέλπιδα και άλλοτε με ελπίδα
...; ...;..
Ωραίες μέρες κάνει ...;
Ναι? δεν το παρατήρησα ....αλλά σε όλους αρέσει έτσι κι αλλιώς η άνοιξη ..
Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ,προτιμούσαν το φθινόπωρο από την άνοιξη κυρία μου , έλεγαν ότι ήταν το ομορφότερο στην αττική ..

Ναι, δεν λέω κύριέ μου ...;συμφωνώ.. αν το φθινόπωρο θυμίζει μεστωμένη άνοιξη , γιατί αν θυμίζει πρώιμο χειμώνα ...;.άστα να πάνε ...;

Εξακολουθώ να προτιμώ το φθινόπωρο κυρία μου ...;..

Τι να πώ, βίτσια είναι αυτά αγαπητέ μου ...;..ήθελες τα και παθέστα ...;.

Σήμερα έχω μια αίσθηση απώλειας τόσο έντονη , σαν να είναι μέρος του αέρα που ανασαίνω ...;

Έτσι εξηγείται η εμμονή με το φθινόπωρο κύριε μου, έπρεπε να το πείτε από την αρχή ότι  τα ημιθανή σας έλκουν ...;.

Τώρα αν σας πω χρόνια πολλά, αν πω ότι ας πουμε γιορτάζετε , αν σας δώσω δύο φιλιά στο μάγουλο , έτσι σαν άσκηση επί χάρτου, πειράζει?

Όχι κύριέ μου, ελεύθερα, μπλέξαμε δυό τρελοί μεταμεσονύχτια, καλά ξεμπερδέματα, αλλά είπαμε να με κάνετε να γελάω, να χαμογελάω μπορώ και μόνη μου ( ακόμα δηλαδή ..)

Καλά μου λένε οι φίλοι μου, ότι το μυαλό μου έχει γίνει λάσπη, γιατί δεν ακούν όσα σκέπτομαι, αμα τα άκουγαν ...;.

Αυτό δεν είναι τίποτα κύριέ μου, για σκεφθείτε ..ευτυχώς που δεν μας βρήκε το χειρότερο, να γίνει η λάσπη μυαλό και να χτίζουμε ευφυή ...;. ντουβάρια ...;.

Δομικά υλικά ανακατέψαμε, θα έχουμε και μπάζα σε λίγο ...;.αν είσαστε υλικό τι θα είσαστε?

Εσείς πρώτος

Εγώ θα ήμουν αυτό το μαύρο ξύλο, που φτιάχνουν τις καρίνες των πλοίων, κέδρος ...;.

Και εγώ ξύλο θα ήμουν αλλά άλλης ποιότητας ...;.απελέκητο ...;.μια και δεν μαθαίνω με τίποτα ...;

Είναι το πιο ανθρώπινο

Το να μη μαθαίνεις η το να μη πελεκίζεσαι?

Το να μη μαθαίνεις γενικά, η πελεκίζεσαι η όχι ...;

Α τότε είμαι ευτυχής στην ...;αμάθειά μου ε? η ευτυχία του χαζού ...;Το να πελεκηθείς και να μάθεις όμως δεν έχει αξία ...;όλο και κάτι θα χάσεις μετά, το κάκιστο είναι, να πελεκίζεσαι και να σ αρέσει ...;..

Αφήνεσαι να διαγράφουν το σχήμα σου κύριέ μου , σε κάνουν στρογγυλή, αιχμηρή, σε λουστράρουν, η σε κάνουν σαγρέ ...;.κι εσύ τι μαθαίνεις? ...; τους άλλους.. γλυπτική ...;..η έτσι τους αφήνεις να νομίζουν  ίσως..
Κι όταν παθαίνεις μαθαίνεις η έτσι νομίζεις κάθε φορά κυρία μου..

...;
Σας έχω πει τι φοβάμαι πιο πολύ στη ζωή μου?   Το αμπεμπαμπλόμ ...;.Σήμερα είχα την εντύπωση ότι έπαιξα αμπεμπαμπλομ  και εγώ απλά έχασα και τα φυλάω ...;.

Ναι παίζεται συχνά το παιχνίδι αυτό τελευταία, μ αρέσει όμως εμένα να τα φυλάω, αφήνω στους άλλους  τη δουλειά, όπως μικροί, που ξέραμε ο καθένας που θα κρυφτεί,  τους αφήνω λοιπόν να τρέχουν να κρυφτούν, εγώ κάθομαι και τα φυλάω, λέω και 2-3 αριθμούς ...;..ξεκούραστα πράγματα ...;.

Μόνο που αυτό κύριε μου, ήταν παιγνίδι ζωής , έτσι κι αλλιώς ψυχοφθόρο και κουραστικό ...;.Οι άνθρωποι ξέρεις, οι άνθρωποι κύριέ μου, εκείνοι που για χάρη τους παριστάνεις τον τοίχο , τοις κείνων ρημασι πειθόμενοι, οι άνθρωποι, άμα τους στύψεις , αφού σε στύψουνε, μπορεί να αποδειχτούν λεμόνια χωρίς χυμό, λεμόνια σκέτα ...;.

Νόμιζα ότι το ξέρατε αυτό κυρία μου, νόμιζα ότι σας το είχα ξαναπεί, νόμιζα ότι είχαμε ξαναμιλήσεις για λεμονοδάση ...;

Μπα εθελοτυφλούσα στρουδοκαμηλίζουσα ...; ηλίθια ήμουν και τότε που το είχατε πεί, το ίδιο είμαι και τώρα

Είναι που είσαστε πιο καλός άνθρωπος από μένα, εγώ είπαμε δεν είμαι ..

Αλλάζουμε?  Έτσι για αλλαγή ...;.

Δεν σας συμφέρει και ξέρετε γιατί ? γιατί εσείς μπορείτε να αλλάξετε, εγώ όμως όχι, και αν αλλάξουμε, δεν θα μπορείτε μετά ούτε εσείς ...;.

Πέστε ευθαρσώς ότι ο ρόλος του θύματος που οικειοθελώς προσφέρεται για σφαγή, δεν σας αρέσει, προτιμάτε το ρόλο του θύτη, αυτόν όμως θέλω κι εγώ , να γίνω μια φορά έστω στη ζωή μου ΘΥΤΗΣ ...;

Όχι ...;δεν μου αρέσει, αλλά και να μου άρεσε, δεν θα μπορούσα να το αλλάξω, μερικές φορές κάνουμε πράγματα, όχι γιατί θέλουμε, αλλά γιατί « μπορούμε» να τα κάνουμε, σαν αυτόν που έχει ζάχαρο και δεν μπορεί να φάει σοκολάτα ...;.Αν πιεί ένα χαπάκι, θα φάει σοκολάτα, όχι γιατί την θέλει, αλλά γιατί μπορεί ...;.

Και γω αναρωτιέμαι, αν , αν λέω, δεν είχα χρήματα.....αν δεν είχα τρύπια χέρια ....αν δεν είχα μάθει τους άλλους στην προσφορά, αν ίσως με την προσφορά, δεν είχα την συνειδητή η ασυνείδητη πεποίθηση οτι κερδίζω αγάπη, μια και δεν μου προσφέρθηκε  σαν παιδί και μου γινε αυτό ο βραχνας της ζωής μου, αν δεν ημουνα δοτική, αν αυτοί για τους οπους πασχισα να μην νοιώσουν τα δικά μου βιώματα
δεν είχαν την σιγουριά της αγάπης μου ...;αν ...;αν ...; ιστορίες για αγρίους κυριέ μου ...;
 ιστοριες για αγριους ...;

Η αγάπη δεν έχει αν ...;

Ναι πληγές έχει μόνο , γι αυτό εγώ της γυριζα μια ζωή την πλάτη , κάτι ηξερα ...;
 

Ούτε πληγές έχει , τίποτα δεν έχει ...;.ομορφια μόνο, και πολύ χαμόγελο ...;.
 Ζεστασιά ήθελα να έχει κύριε μου, κεραίες να έχει κύριε μου, χέρια να έχει, λάμψη στα μάτια ....

Είναι μοναδικό πράγμα κυρία μου, που ενώ δεν είναι αμφίδρομο, είναι αμφίδρομο ...;από εμας εξαρτάται ...;είναι το αληθινότερο παραμύθιασμα,  η ποιο μεγάλη αλήθεια και το ωραιότερο παραμύθι ...;.

Τι είναι να γεννάς , ξέρεις?

Όχι ...;

Ίσως και να ξέρεις ...;.παράγεις ζωή, εμείς την κυοφορούμε , ίσως βαθειά στο ασυνείδητό σου είσαι και συ μια αρσενική μάνα κύριέ μου ...;Προσπαθώ μια ζωή

να ισορροπήσω σε ένα τεντωμένο σχοινί απο τη μια τα θέλω μου από την άλλη τα πρέπει μου και εγώ σχοινοβάτης χωρίς δοκό ισορροπίας: γέρνω μια από δω μια από κει ...;. μα απλα γέρνω.. δεν πάω ούτε από δω ούτε από κει.. μένω στη μέση, και απλά γέρνω κι είναι η " μέση " ότι όρισα σε μένα , ότι μου μοίρασα ...;δεν ζητάς ανταμοιβές σαν αυτοπροσδιορίζεσαι ...; προσμένεις όμως όχι ανταμοιβή αναγνώριση ίσως να πουν κοίτα πόσο καιρό, μπορεί και κρατάει την ισορροπία της  και δεν πέφτει
 γέρνει καμιά φορά αλλά δεν πέφτει ...; ...; παραμιλαω μόνη μου ...;μη δίνετε και πολύ σημασία ...;..είναι που έχασα στο αμπεμπαμπλόμ και έμεινα να τα φυλάω ...;.

Δίνω σημασία κυρία μου ...;.και απλά θέλω να πω ...;.πόσο βαθειά  ανθρώπινα είναι όλα τούτα ...;.ακόμη και το αμπεμπαμπλομ κυρία μου ...;..και  έχω μόνο τούτο να πω ...;.να αγαπάτε κυρία μου και να παθαίνετε ...;.και να γράφετε ...;και να εκφράζεσθε ...;.και να χαμογελάτε ...; στο τέλος ...;

Ωραίο το χαμόγελο κυριέ μου, αν και το γέλιο είναι σαφώς λυτρωτικότερο ...;πιστέψτε με ...;

Χμμμ ...;ίσως ναι και ίσως όχι ...;

Τελικά φταίει  που όταν κοπήκανε και οι δυό μου οι άγκυρες, το λιμάνι είπε πως δεν μπορεί χωρίς καράβι, κι άρχισε να γεμίζει ρωγμές, ύστερα άπλωσε υπόγεια φύκια και μπλέξανε στην προπέλα , χάλασαν και τα πανιά ...;..άστα ...;κι έμεινα να ονειρεύομαι τους ορίζοντες ...;

Αφού μπορείτε και ονειρεύεστε κυρία μου, οι  ορίζοντες σας  ανήκουν   ...;

Να πάρει η ευχή να πάρει κυριέ μου, ούτε να θαλασσοπνιγεί  κανείς με την ησυχία του δεν μπορεί ...;.στα πόσα έχω φτάσει στο μέτρημα?     

Εκατόν ένα, εκατόν δύο , εκατόν τρία ...; ...;καληνύχτα σας κύριε μου ...;.. «φτου ξελευτερία και τα φυλάς εσύ ...;..» ...;

 Ξ.Δ.